Panowanie nad własnym sposobem myślenia to najtrudniejsza umiejętność prezesa i z czasem wcale nie staje się łatwiejsza
Zamykasz laptopa po ciężkim dniu. Czujesz wyczerpanie, może napięcie w ramionach, a w głowie wciąż krążą wątpliwości i pytania w rodzaju „a co, jeśli”. To nie tylko normalne. Tak ma każdy, kto dźwiga prawdziwą odpowiedzialność. Jednak, jak po cichu przyznaje wielu liderów, panowanie nad własną psychiką jest dużo trudniejsze niż opanowanie jakiegokolwiek arkusza kalkulacyjnego czy wskaźnika biznesowego.
Możesz w kółko odtwarzać w głowie swoje błędy, obwiniać się albo tłumaczyć sobie problemy, aż przestaną wyglądać na problemy. Obie drogi to pułapki: pierwsza paraliżuje, druga nie pozwala niczego się nauczyć. I nie dotyczy to wyłącznie przywództwa. Dzieje się to w szkolnych klasach, w rodzinach, wszędzie tam, gdzie ktoś pracuje w pojedynkę. Badania to potwierdzają: zarówno chroniczne obwinianie się, jak i naiwny optymizm rodem z Pollyanny zwiększają stres i utrudniają faktyczne rozwiązywanie problemów. Najlepsi w każdej dziedzinie uczą się wytrzymywać dyskomfort, oddzielać burzę od poczucia własnej wartości i rozmawiać z ludźmi, którzy przetrwali podobne wyzwania.
Z czasem i praktyką zaczynasz dostrzegać stare schematy, pozwalasz im przeminąć i idziesz dalej. Takie panowanie nad sobą pozwala ci sięgnąć po odwagę i odporność psychiczną. Nie dzięki poczuciu, że nic cię nie złamie, lecz dzięki temu, że traktujesz niepowodzenia jak dane, a nie wyrok losu.
Dziś wieczorem, gdy w myślach znów wróci to, co poszło nie tak, albo to, czego się obawiasz, zapisz dokładnie, co sobie mówisz. Czy brzmi to zbyt surowo, czy może zbyt różowo? Spróbuj napisać tę historię od nowa, jak radę dla przyjaciela. Potem wskaż jeden prosty krok naprzód, a jeśli czujesz, że stoisz w miejscu, odezwij się do kogoś, kto mierzył się z czymś podobnym. Te drobne działania, które dają jasność umysłu, budują prawdziwy fundament trwałej odporności i odzyskanej pewności siebie, bez względu na to, ile razy musisz je powtarzać.
Co osiągniesz
Wewnętrznie: samoświadomość, mniej wstydu i lęku oraz skuteczniejsze dochodzenie do siebie. Zewnętrznie: stabilniejsze przywództwo, zdrowsza kultura w zespołach i częstsze postępy po niepowodzeniach.
Panuj nad swoją psychiką pod presją, a nie tylko nad listą zadań
Zauważaj powracające schematy w wewnętrznym dialogu, gdy coś idzie nie tak.
Gdy popełnisz błąd albo poniesiesz stratę, zapisz, co mówisz sobie w myślach: czy się obwiniasz, bagatelizujesz problem, czy go unikasz.
Oddziel problem od swojej tożsamości.
Opisuj problemy jako konkretne, a nie dotyczące wszystkiego: „Plan się nie powiódł”, a nie „Do niczego się nie nadaję”. Spróbuj napisać akapit z perspektywy neutralnego obserwatora.
Sięgaj po sposoby na wyciszenie, by znów skupić się na drodze przed sobą.
Wypisz realne kolejne kroki, odezwij się do mentora lub przyjaciela, który przeszedł przez coś podobnego, i przygotuj konkretny plan. Jeśli to pomaga, prowadź dziennik albo przegadaj sprawę z kimś bliskim.
Pytania do przemyślenia
- Jaki scenariusz zwykle odtwarzasz w głowie, gdy coś idzie nie tak?
- Jak przechodzisz od obwiniania albo usprawiedliwiania do wyciągania wniosków?
- Komu ufasz na tyle, by szczerze porozmawiać o trudnych chwilach?
- Jaka byłaby twoja rada dla przyjaciela, który mierzy się dokładnie z tym samym wyzwaniem co ty?
Jak dopasować to do siebie
- Nauczyciel, który dostaje złą ocenę, patrzy na tę informację zwrotną z innej perspektywy i zamiast pogrążać się we wstydzie, dzwoni do kolegi z pracy, żeby wspólnie poszukać rozwiązań.
- Trener, którego drużyna przegrywa ważny mecz, zatrzymuje się, zapisuje wyciągnięte wnioski i obmyśla strategię na następne spotkanie.
- Właścicielka firmy, która nie osiąga celu, powstrzymuje się przed obwinianiem siebie i zamiast tego zwołuje spotkanie, by omówić sytuację z zespołem.
Najtrudniejsze w tym, co trudne
Chcesz przejść do działania?
Pobierz aplikację Mentorist i zamieniaj takie idee w codzienne nawyki.